Pole position

woensdag 02 december 2009 09:03

De lachers op je hand krijgen met de mening dat de Kamer van koophandel maar moet worden opgeheven is niet zo moeilijk. Het gebeurde tijdens een drukbezochte bijeenkomst van creatieve bedrijven in Haarlem enkele weken geleden. Het ondernemerspubliek kon wel openlijk  lachen om dit voorstel van een collega-ondernemer die vanwege haar beroep als (begenadigd) tekenaar/dichter pas sinds kort verplicht en betaald moet zijn ingeschreven in het Handelsregister. Terecht wordt bij wettelijke plichten en heffingen voor bedrijven (ook ik ben zelfstandig ondernemer) de vraag gesteld welk nut ze dienen en of deze manier van fondsen collecteren wel de meest wenselijke is. Maar ik breek op deze plek en op dit moment graag een lans voor de collectieve taken die de Kamer van koophandel moet uitvoeren. Ik heb bijna 18 jaar mogen meewerken aan de behartiging van de collectieve belangen door ondernemers- en werkgeversverenigingen binnen twee branches. Ik weet hoe ondankbaar dit type werk is. Je kunt het bijna nooit goed doen. Je moet rekening houden met vele, vaak niet parallel lopende belangen. Vaak is je lobbywerk slecht of niet zichtbaar voor wie het betreft. Je haalt vaak niet ‘de hele pot’ binnen en je krijgt zelden de handen op elkaar voor het bereikte eindresultaat, als was het maar omdat een aanzienlijk deel van de mensen waarvoor je die belangen behartigt het benodigde inzicht en abstractieniveau niet behaalt. ‘Ondankbaar’ is nog te licht uitgedrukt, een ‘hondenbaan’ komt beter in de buurt.

De Kamer van koophandel Amsterdam werkt ook voor de regio’s Zuid-Kennemerland en IJmond. Voor de regio Zuid-Kennemerland en specifiek Haarlem als centrumgemeente heeft de kamer in het afgelopen jaar drie belangrijke beleids- en pleitnota’s uitgebracht. De onderwerpen: de Schalkwijkse economie, parkeren en (deze week) bereikbaarheid. Ik mocht afgelopen week tijdens de presentatiebijeenkomst over deze laatste nota voor overheidsbestuurders en ondernemers de discussie begeleiden. Pole position, heet dat, natuurlijk zonder dat ik in de race zelf mag meerijden. De kamer reikt de regio in een goed leesbare nota de knelpunten in de bereikbaarheid van de regio, haar visie hierop en maar liefst 16 oplossingen aan. Voor wat betreft de knelpunten staat er eigenlijk niet eens zo veel nieuws in. De verkeersinfarcten die op tal van wegen en kruisingen er al zijn of die er aan komen met de groei van woningen, economie en verkeer zijn bij belanghebbende partijen wel bekend. Maar weten dat er problemen zijn en/of komen betekent nog niet dat iedereen al direct overtuigd is van de oplossingen, laat staan al enthousiast daaraan meewerkt.

Wat mij opviel in de discussie is dat enkele gemeenten rondom Haarlem onuitgesproken de Pavlov reactie ‘Not in my backyard’ zelf toepassen. Wonderlijk als je bedenkt dat zij in tal van bezwaar- en beroepsprocedures van burgers het collectieve en algemene belang zo nastreven en laten prevaleren. Maar in de bereikbaarheidsproblemen is er nagenoeg geen individueel, gemeentelijk knelpunt of lokale oplossing. De meeste knelpunten overstijgen het lokale belang en echte, duurzame oplossingen zijn uitsluitend haalbaar door een hechte samenwerking van gemeenten, bedrijfsleven en hogere overheden. Een regionale vervoersautoriteit die kan beslissen over de oplossingen? Wethouder Tates van Zandvoort kapte die denkrichting meteen af met “Wij geven geen bevoegdheden af!” Hoe bont kan je het maken? Hoe beperkt kun je denken over de bereikbaarheid in de hele regio? Is dat dezelfde gemeente die haar racecircuit wil behouden vanwege het enorme economische belang voor dorp en wijde regio? Even hoopte ik dat ik in pole position toch maar aan de race mocht meedoen. Nee, het voorstel van burgemeester Schneiders van Haarlem was heel wat constructiever. Op korte termijn om tafel zitten met provincie, Kamer van koophandel en centrumgemeente Haarlem om een integrale bereikbaarheidsvisie voor de regio (dus autoverkeer en openbaar vervoer) op te stellen kreeg de handen op elkaar. Alleen zo doorbreek je de impasse. En voor dat soort doorbraken is een Kamer van koophandel – ondersteund en betaald door het gehele bedrijfsleven – onmisbaar. Ik betaal in januari weer graag mee!